TUSSENWEG

Ik staar naar onze 16 jaar oude poes. Ze slaapt op de bank. Voor je gevoel dag en nacht. Ze is niet meer van het rennerige type. Nooit geweest overigens. Ze aanschouwt de wereld om haar heen met een principieel gelaten blik alsof ze zeggen wil dat ze het best vindt dat iedereen om haar heen rent maar dat het aan haar niet is besteed. Ze wijkt voor niets en niemand. Schrikt niet als je aan komt stuiven of door de deur komt zetten. Nooit gedaan. Dat ze nu flink doof is, heeft er niets mee te maken. Je moet altijd om haar heen, ze zal geen stap verzetten.

Ze komt in beweging als ik in de stoel voor de tv zit. Niet gelijk maar wel altijd. Ze settelt zich op je schoot of borst en sluit gelijk weer de ogen. Omdat dat blijkbaar beter slaapt, want gezellig kan je het niet noemen vanuit haar point of view. Dat wij het wel aandoenlijk vinden, boeit haar vast niet. Het zet me aan het denken. Als zij ooit definitief de ogen sluit, al of niet door mijn eigen toedoen, dan heeft ze het rustigste denkbare leven geleid. Ondergaan beter gezegd. En wij maar rennen. Je vraagt je af wie het nu goed doet. Uit-einde-lijk kijkt niemand terug op een juist of onjuist leven. Want dat gaat heel lastig vanuit je laatste rustplaats.

Voor wie is wat juist. Leef je voor jezelf. Of voor je gezin als iets groter geheel. Ben je betrokken bij de mensen in je straat. Heel de wijk... Nederland of internationaal. Laat je je leiden door voorkeuren voor ras, geloof of seksuele geaardheid. Of geef je niets om mensen in het algemeen en staan dieren je veel nader. Onder het mom van ‘als je de mensen leert kennen, ga je vanzelf van dieren houden…’ 

Hoe langer je erover nadenkt, hoe moeilijker het wordt om niet te verdwalen in troosteloze gedachten over hoe het met de wereld moet. Overbevolking. Energie en milieu. Consumptie en afval. Dictatorschap of democratie. Fanatisme. Vrijheid van meningsuiting. Gaat dat over het uiten of over de mening? En wat je daar dan mee doet. Uiten in woorden of ook in daden. En wat voor daden. Want niet iedereen deelt je woorden, laat staan je daden. Kijk maar hoe IS-leden hun standpunten opblazen. Daden genoeg. Al lang niet meer uit geloofsovertuiging, dat gaat er bij mij niet in. Meer een excuus voor het uiten van de agressie die verankerd zit in onze soort. Kijk maar naar de geschiedenis. Ieder geloof heeft onder die noemer kunnen doodslaan. Het heeft niets met het geloof zelf te maken.

De ogen sluiten voor het verdriet van anderen, zeuren over afvalscheiding of een vervelende windmolen in het uitzicht, geen behoefte hebben om het licht achter je uit te doen… helpt allemaal het definitief te doven. Zonder enige passie niets doen geeft een passief einde. Fanatici ongewenst een actief maar toch einde. Tussenweg…?

Dan onze kat! Die produceert vooral schijtbaar afval, is seksueel neutraal, verplaatst zich alleen bij hoge uitzondering en kan ook met minder licht prima uit de voeten. Ze leidt al met al een vredig en vooral zéér zéér energiezuinig leven...

Jan Anne Schoonhoven, dierenarts

21 november 2017