Patiënt(en) van de Maand - Januari 2013

Vreemd…

Vreemd zijn de vreemde materialen die wij geregeld bij onze huisdieren op het spreekuur aantreffen.  Sommigen direct zichtbaar. Denk aan het stuk mergpijp om de onder- of bovenkaak van een hond of het vishaakje in de lip van een ‘gevangen’ dier. Problemen waar direct wat aan gedaan moet worden en in de regel makkelijk te verhelpen.

 

 

Moeilijker zijn de niet zichtbare vreemde materialen. Zoals bij de volgende patiënt.

Een luchtbuks kogeltje in de rug van een kat.

In dit geval een toevalsbevinding, want de kat ging voor een geheel andere indicatie op de foto.

  

 

 

Vreemder wordt het als de eigenaar ziet dat de hond met een veiligheidsspeld speelt en pardoes inslikt. 

De verwachting dat zo’n speld met zijn trektocht door de darmen de nodige schade zal aanrichten, zou je onmiddellijk moeten doen besluiten tot een operatie om dit vreemde materiaal te verwijderen. Maar omdat de patiënt op dit moment er totaal geen last van lijkt te ondervinden, hebben wij in goed overleg met de eigenaar besloten om pas in te grijpen bij de minste of geringste tekenen van afwijkend gedrag.

Sterker wordt het verhaal als op controle foto na vier dagen blijkt dat de veiligheidsspeld niet meer aanwezig is en de eigenaar ook niet gezien heeft dat deze het lichaam heeft verlaten.

Anders wordt het bij die hond  die op het spreekuur komt nadat die een week geleden zijn rubberen speelpopje aan stukken heeft gekauwd en grotendeels heeft opgegeten. Ondanks meerdere keren opgeven van enkele kleine stukken rubber, heeft de hond niets meer gegeten en is gevoelig op aftasten van de buik.

Het duidelijk aanwezig zijn van vreemd materiaal in de maag en in de darm maakt de beslissing om wat te doen nog niet eenvoudig, zeker gezien het voorgaande verhaal van de speld.

Zit het vreemde materiaal in de dikke darm, dan hoeft er niet veel meer te gebeuren en komt het via de ontlasting naar buiten. Zit het echter in de dunne darm dan kan het met de trektocht daar doorheen veel schade aanrichten en bestaat de mogelijkheid tot vastlopen op enkele plekken met alle gevolgen van dien.

Gelukkig bracht echo van buik meer duidelijkheid.

Dit in combinatie met de algehele toestand van de patiënt en met de mogelijkheid dat een deel van het materiaal vanuit de maag, de darmen in zal gaan, heeft ons doen besluiten om voor een operatie te gaan.

Door maag en dunne darm te openen, waren alle stukken die zichtbaar waren op de röntgenfoto, te verwijderen.

Hoewel het gehele maag-darmkanaal bij operatie van begin tot einde redelijk goed is te vervolgen en af te voelen, hoop je dat met de operatie alle resten ook daadwerkelijk zijn verwijderd. Eventuele resten verborgen in de ontlasting zullen via de gewone weg nog naar buiten moeten komen.

Na het slagen van de operatie is de hond weer naar huis gegaan voor herstel.