Bel voor een afspraak of spoed 0227 58 12 34

Patiënt van het seizoen

Bo is een Rottweiler teef van 8,5 jaar. Zij kwam op de praktijk omdat ze sloom was en probeerde te braken na het eten. Bo houdt niet van dierenartsen en laat zich dus niet graag onderzoeken. Ze werkte nu echter wel heel goed mee, dat is toch een teken dat er iets mis was. De röntgenfoto’s van Bo’s buik ziet u bij de rubriek ‘Beeldvorming’. Bo bij ons geopereerd om een groot uiteengescheurd flostouw van 700 gram uit haar maag te halen. Het gaat nu heel goed met Bo! Hopelijk houdt ze het bij hondenbrokken de komende tijd…

Ziekte onder de loep

Elleboogdysplasie is een vervelende aandoening die manken in de voorpoten geeft, vooral bij jonge honden. Helaas zijn er een aantal hondenrassen die een genetische aanleg hebben voor het ontwikkelen van elleboogdysplasie, zoals de Newfoundlander en de Berner Sennenhond.

Het ellebooggewricht bestaat uit een aantal onderdelen. Op 3 plaatsen in het gewricht spreken we van elleboogdysplasie als er afwijkingen in voorkomen. Een losse processus coronoïdeus (LPC) is een los botsplintertje wat in het gewricht zit. Die kan serieus pijnklachten met zich mee brengen. Zo'n botsplintertje is soms maar 2 mm groot, maar zelfs een langwerpige splinter in uw huid kan al een branderig gevoel geven, laat staan in een gewricht.

Op basis van röntgenfoto's kunnen we elleboogdysplasie soms goed in beeld brengen maar helaas niet altijd. Aanvullend onderzoek zoals een CT-scan biedt soms betere beeldvorming over de ernst van het botsplintertje of de eventuele kraakbeenschade in het gewricht. Als het duidelijk is dat er sprake is van een LPC dan moet de stap genomen worden om dit splintertje uit het gewricht te halen. Tegenwoordig kunnen wij dit uitvoeren door middel van een kijkoperatie in het gewricht, arthroscopie genaamd. Er worden dan 2 hele kleine gaatjes gemaakt aan de binnenzijde van de elleboog zodat de lens en een grijpertje (chirurgisch instrumentarium) het gewricht in kunnen gaan. Als het splintertje er eenmaal uit is, kunnen honden weer lopen en zijn ze vaak binnen de 3 maanden weer volledig mankvrij. Helaas biedt geen enkele operatie garantie en een gewrichtsoperatie geeft altijd risico op arthrosevorming in de toekomst, maar niets doen is helaas geen optie. Goede gewrichtsondersteuning zorgt ervoor dat uw dier weer mank en pijnvrij is en als een vrolijke hond weer rond kan huppelen.

Beeldvorming

Deze röntgenfoto’s zijn van Bo’s buik. Wat opviel op klinisch onderzoek was dat haar buik harder aanvoelde dan normaal en ook dikker leek. Reden genoeg om haar buik op de gevoelige plaat te zetten.

Aan de linkerkant ziet u nog een klein stuk borstkas. De rest van de foto is haar buik. Helemaal voorin, achter de ribbenboog, ligt de lever en een deel van de maag. De zone die afwijkend is, is aangegeven met pijlen. Deze grote circulaire witte zone is niet normaal in de buik. De vraag was of dit in de maag zit, in de darmen of een los proces in de buik is (zoals een tumor). Via echografie bleek dat dit de maag was. Deze hebben we dan ook geopend en daar kwam een grote kluwen blauw-groene flosdraden uit, vol met gras en voedsel. Niet zo gek dat Bo sloom was en probeerde te braken!

Veel voorkomende patiënten op de praktijk

De temperatuur begint weer te stijgen en daarmee worden ook een hoop parasieten weer actief! Vlooien en teken zijn vaak een ongewilde patiënt van ons op de praktijk. Vlooien komen heel het jaar voor en zoals u misschien niet zou verwachten, juist in de winter! Iedereen doet de kachel aan binnen, dieren zitten vaak dicht op elkaar thuis en zodra de vlo in huis is, zal het zich door de ideale temperatuur razendsnel kunnen voortplanten. Nu gaan de huisdieren weer naar buiten en kunnen ze gemakkelijk andere honden en katten besmetten. Vlooien dragen lintwormen over en geven bij sommige dieren erge allergische reacties (vlooienbeetallergie). Teken zijn er weinig in de winter maar ontwaken nu bij deze hoge temperaturen. Tekenbeten zijn pijnlijk en laten vaak een lokale ontstekingsreactie na. Teken-overdraagbare ziektes kunnen voorkomen bij huisdieren maar zijn zeldzaam. Als u twijfelt of uw dier ziek is of besmet kan zijn, twijfel dan zeker niet om contact op te nemen!

Past u ook goed op de konijnen! Het is gelukkig nog niet heel erg warm, maar konijnen die buiten gehuisvest zijn, zijn heel gevoelig voor het ontwikkelen van een madeninfectie (myasis). Vliegen leggen eitjes in de plakkerige ontlasting die soms aan een konijnenkont blijft hangen. Uit de eitjes komen maden die dan kunnen gaan knagen en graven in de huid van het konijn. Weinig konijnen laten dit merken, behalve dat ze stil blijven zitten en minder willen eten. Als het konijn bij ons komt, worden alle maden afzonderlijk uit en van de huid geplukt en wordt het konijn goed gewassen. Het krijgt daarna pijnstillers en speciale huidcrème mee. Eigenaars zien het vaak laat en er kan dan al zo veel schade zijn, dat wij het konijn niet meer kunnen redden.

Dus: pas op! Onze huisdieren en wijzelf worden blij van het goede weer en stijgende temperatuur, maar de parasieten dus ook! Als u vragen heeft over de bestrijding en welk middel het beste werkt voor uw dier, kunt u altijd contact opnemen.

Wist u dat?

  • Drs. Agnieszka Jonker sinds 11 april bij ons in dienst is. Zij heeft gestudeerd in Polen en werkt al 3 jaar als dierenarts, onder andere in Birmingham (UK) en in Alkmaar. Haar interesses zijn dermatologie en interne geneeskunde.
  • Drs. Nathalie Leenheer-Schigt haar specialiteit is orthopedie en orthopedische chirurgie.

Dot is een Golden Retriever die al langere tijd klachten heeft van jeuk en terugkerende oorontsteking. De behandelingen werkten echter kort en gaf geen verbetering op de lange termijn. Er is uitgebreid gesproken over alle verschillende soorten allergieën. Ruw ingedeeld kent men een contactallergie, een seizoensgebonden allergie (zoals hooikoorts bij mensen), voedselallergie en een atopie. Deze laatste is lastig te diagnosticeren en blijft over als de rest wordt uitgesloten. Dot had nu ook een erg rode plek (een hotspot) op haar rug.

We hebben Dot vervolgens voor 8 weken strikt op een voeding gezet met zogenaamd gehydroliseerde eiwitten, die daardoor zo zijn aangepast dat er geen overgevoeligheid op kan plaatsvinden. De eerste 4 weken werd gecombineerd met een medicatie voor haar hotspot. Zonder die medicatie (prednisolon) bleef de jeuk echter hardnekkig terugkomen. De volgende fase in het stappenplan is Apoquel. Dit ging vervolgens heel goed en Dot is weer een vrolijke hond! Zo blijkt dat moeilijke patiënten niet altijd uitbehandeld zijn, maar ook dat allergiepatiënten veel tijd en zorg nodig hebben. Dot blijft nog altijd gevoelig voor huidproblemen, maar de eigenaars houden haar goed in de gaten en voor nu gaat ze blij de zomer in.

Mac is een Burmese kat van 9 jaar die 6 weken geleden op de praktijk werd aangeboden met klachten van veel eten en toch heel veel gewicht verliezen (2 kilogram in korte tijd). Er werd daarom een bloedonderzoek uitgevoerd die zijn schildklierwaarde, suiker, nieren en eiwitten zou testen. Hieruit bleek dat Mac zijn suiker 28 was (normaal mag dit tussen de 4 en 8 liggen).

Nu bestaat er bij katten een fenomeen wat stresshyperglycemie wordt genoemd. Katten die erge stress ervaren, krijgen een hoge suikerpiek in het bloed. Er is niet echt een bovengrens vastgelegd, maar de meeste dierenartsen houden maximaal 15 tot 20 aan. Alles hierboven is verdacht voor suikerziekte. We hebben bij Mac daarna zijn lange-termijn-suiker (fructosamine) gemeten. Deze vertelt hoe het met zijn suiker is geweest de afgelopen 3 weken. Deze mag niet hoger zijn dan 365, die van Mac was 491. Mac bleek dus suikerziekte (diabetes mellitus) te hebben.

Mac wordt behandeld met insuline. In het begin is het soms lastig om een patiënt goed in te regelen. Insuline is een hormoon en daarmee moet heel voorzichtig omgegaan worden: als er te veel insuline wordt gegeven, gaat er zó veel suiker naar de cellen dat er te weinig in het bloed overblijft en de hersenen een ernstig suikertekort krijgen. Een patiënt kan hierdoor overlijden. Bij Mac heeft het ook even geduurd voordat we hem ingeregeld hadden. Hij is zelfs een dag op de praktijk gebleven waarbij elke 2 uur zijn suiker werd gemeten (glucose-dag-curve).

Gelukkig hebben we nu de juiste dosering gevonden voor Mac!

En Mac's gewicht? Hij is in 3 weken ruim 300 gram aangekomen!

Patiënt van het seizoen

Giano is een Maine Coon van 4 jaar oud. Hij is ruim 8 weken geleden gediagnosticeerd met alvleesklierontsteking (pancreatitis). Hij is hiervan ontzettend ziek geweest en is ruim 1 kilogram lichaamsgewicht verloren in 1 maand. Met een intensief voedingsschema van 7 kleine hoeveelheden voeding per dag, probeerden we hem weer op de rit te krijgen. Dit werd gecombineerd met een intensieve medicijntherapie. Voorlopig is hij nog niet genezen verklaard en wordt er verder onderzoek uitgevoerd. Wij wensen hem veel beterschap!

 

Ziekte onder de loep

Epilepsie is een gevaarlijke aandoening die vooral honden treft. Epilepsie kent een hoge erfelijkheidsgraad, wat betekent dat deze ziekte voor een groot deel door genen wordt bepaald. Een epileptische aanval ontstaat typisch in rust (bijvoorbeeld in slaap). Meestal wordt deze vooraf gegaan door een periode van onrust (pre-ictale periode) waarin het dier rondjes loopt, kreunt, naar binnen en buiten wil of erg piept. Daarna ontstaat de daadwerkelijke aanval die vaak enkele seconden duurt. Het uitzicht van zo’n aanval kan erg variëren. De meeste dieren hebben een gegeneraliseerde aanval, wat betekent dat het hele lijf meedoet. Ze krijgen stuiptrekkingen, klappertanden, laten urine of ontlasting lopen en zijn buiten bewustzijn. Soms kenmerkt deze aandoening zich enkel door een epileptische aanval ter hoogte van de kop (faciale epilepsie). De snorharen trillen, oogleden sluiten zich herhaaldelijk en de oren kunnen stuiptrekkingen vertonen. Na een aanval zijn dieren vaak nog lang van de kaart (postictale periode).

Het is belangrijk om epilepsie te behandelen als de aanvallen korter op elkaar voorkomen, een aanval steeds langer wordt of de postictale periode langer of erger wordt. Bij elke epileptische aanval kan er namelijk hersenschade ontstaan. Uiteindelijk kan deze zo ernstig zijn dat een dier blijvende verschijnselen overhoudt (zoals bijvoorbeeld blindheid) of in een aanval blijft. We moeten eerst uitsluiten dat het om echte epilepsie gaat en niet om een ander probleem. Daarom wordt vaak eerst routine bloedonderzoek gedaan. Blijkt het echte epilepsie te zijn, dan kan deze worden behandeld met medicijnen. Regelmatige controle (vaak 3 weken na opstarten van therapie) is belangrijk om zeker te weten dat de ingestelde dosis de juiste is. Mocht uw dier een aanval krijgen, dan helpt het de dierenarts enorm als u deze filmt en bijhoudt hoe lang het duurt. Dat kan ons tijdens een consult extra informatie geven.

 

Wist u dat?

- Wij een nieuwe dierenarts in dienst hebben: Nathalie Leenheer-Schigt, zij doet orthopedische chirurgie
- Vestiging Den Helder vanaf 1-1-2018 gesloten is
- Vestiging Medemblik vanaf 1-2-2018 op afspraak werkt
- Vanwege antibioticumresistentie worden antibiotica enkel nog meegegeven na consult of overleg met de dierenarts

 

Beeldvorming

 

Katten komen altijd op hun pootjes terecht…… maar soms gaat het toch mis! Deze pechvogel had zijn scheenbeen en kuitbeen (tibia en fibula) gebroken van de linker achterpoot. Beide botten waren dwars doormidden. Uiteraard konden we deze kat niet zo laten rondlopen. Dierenarts Nathalie Leenheer-Schigt heeft via orthopedische chirurgie een pin geplaatst in het merg van het scheenbeen waardoor beide stukken weer recht tegenover elkaar te brengen waren. Het andere bot komt bijna automatisch ook goed te liggen en kan ook herstellen. 6 weken na de operatie wordt een controlefoto gemaakt om het herstel te beoordelen. Tot die tijd moet de kat zo min mogelijk bewegen om de poot rust te kunnen geven. We hopen dat de foto over 6 weken positief resultaat oplevert! Dan kan deze pechvogel weer lekker naar buiten, zolang hij maar voorzichtig doet….

 

 

Veel voorkomende patiënten op de praktijk

Katten kunnen slechte eters zijn. Een kat die langer dan 2 dagen niets eet, kan echter nog zieker worden. Bij katten treedt er vrij snel leververvetting op (hepatische lipidose). Het lichaam gaat vetten mobiliseren voor de energievoorziening als een kat niet eet. Deze vetten worden opgestapeld in de lever, waardoor deze minder goed gaat functioneren. Daarom dat de kat steeds zieker wordt. Met bloedonderzoek en een echo van de buik kan worden nagegaan of een kat leververvetting heeft. Vaak moeten deze katten infuus krijgen omdat ze ook slecht drinken. We geven ze ook energierijke voeding of extra glucose via het infuus. Wacht dus zeker niet te lang met contact opnemen als uw kat slecht eet!

Blaasontsteking kan soms worden veroorzaakt door blaasgruis. Blaasgruis schuurt over de blaaswand heen als zand, waardoor de blaaswand ontstoken raakt. Door de ontsteking gaan dieren vaak naar buiten om kleine plasjes te doen, soms met bloed erbij. Het gruis is echter slecht te zien in deze urine.

Onder de microscoop kunnen wij de urine bekijken en gruis diagnosticeren. Meestal is dit gruis struviet (zie foto). Dit kan worden opgelost met speciale voeding. Soms is er een struvietsteen aanwezig. Deze is te zien op een foto of echo van de buik. Als deze steen te groot is, moet het worden verwijderd met een operatie. Het kan dan voorkomen dat hij vastraakt in de penis of het te lang duurt om met voeding op te lossen. Gelukkig zien we deze stenen niet zo vaak!

Daisy is een Cocker Spaniël van bijna 9,5 jaar oud. Ze heeft al enkele jaren af en toe last van erge oorontsteking (otitis externa). Cocker Spaniëls zijn hier erg gevoelig voor vanwege hun zware hangende oren.

Daisy is 6 weken geleden op de praktijk in Anna Paulowna gekomen met opnieuw klachten van een muf ruikend oor en pijn bij aanraking van het oor. Tijdens de uitgebreide check-up werden ook de oren goed bekeken.

Er was duidelijk een erge oorontsteking aanwezig in beide oren. We hebben ze eerst goed schoongemaakt en daarna een pipet met een antibioticum en ontstekingsremmer in de oren ingebracht. Een week later kwam Daisy op controle.

Patient van de maand maart

Het linker oor zag er beter uit. Het rechter was helemaal niet opgeknapt. Er werd besloten om wat oorinhoud af te nemen (swab). Zo was het mogelijk om een kweek te maken van de bacteriën van dit oor. Hier kwam helaas een zogenaamde multi-resistente bacterie uit. We hebben Daisy met een nieuw product behandeld dat goed zou moeten werken bij deze bacterie. Ze kreeg ook nog een antibioticumzalf mee.

Twee weken later kwam Daisy op controle. Wat was het nu een andere hond! De eigenaresse vertelde dat Daisy weer erg vrolijk was, wilde spelen en weer heel goed eet. Dat geeft nog maar eens aan dat een oorontsteking als zeer hinderlijk wordt ervaren door een dier.

Daisy zwemt erg graag en dat vergroot de kans op het krijgen van een oorontsteking. Er zijn dan ook preventieve middelen meegegeven om te zorgen dat ze tóch kan zwemmen maar het risico op een oorontsteking minder groot wordt.

De toekomst zal ons leren of we dit probleem kunnen voorkomen, maar voor nu is Daisy weer een blije hond!

Back to Top