Bel voor een afspraak of spoed 0227 58 12 34

Mijn moeder is van 1930 en als het april is geweest, loopt ze met het jaartal mee. Ze is dus 89. Ze leeft nog. Voor een deel... Na het overlijden van mijn vader stierf er ook in mijn moeder, na 54 jaar intensief samenzijn, een belangrijk deel. Het leven kreeg een akelig en afgedwongen nieuw ijkpunt en werd ondanks 4 kinderen, 4 partners daarvan en 10 kleinkinderen en veel vrienden en kennissen, duidelijk onaantrekkelijk. Ze was niet alleen. Ze voelde zich wel vaak eenzaam. Gehalveerd in haar zijn.

De jaren erna vochten boosheid en teleurstelling met haar harde verdriet. De acceptatie heeft ze nauwelijks gevonden. Toen haar ruim drieënhalf jaar geleden een misplaatst hersenattackje ten deel viel, verloor ze haar korte termijn geheugen en daarmee de mogelijkheid om nieuwe dagelijkse informatie op te slaan. Alles van voor die tijd bleef keurig op zijn plek. Opnieuw een veranderd ijkpunt in haar leven, waar ze zich dit keer niet van bewust was en tot op deze dag niet van bewust is. Haar geheugen mankeert nog niets, zegt ze. Omdat ze vergeet dat ze vergeet… Haar geheugen stopte met verdergaan, haar leven niet. Het ging voor haar verder alsof er niets was gebeurd… Voor haar.

De jaren daarna verwijderde de realiteit van haar herinneringen zich beetje bij beetje van het werkelijke bestaan. Alles wat in haar omgeving bij het oude bleef, bleef ook bij haar bij de tijd. Maar alles wat veranderde, stond bij haar stil en dat schepte scheurtjes. Het werden kloofjes. Uiteindelijk hiaten. Als zeer intelligente en altijd intuïtief reagerende vrouw, wist ze die lege stukjes eerst heel lang te verbloemen en later te overbruggen. Mijn moeder.

Mijn oudste zus en zwager zijn blijven wonen in het dorp van onze moeder. Mijn twee andere zussen zijn respectievelijk naar Breda en Hillegom verhuisd. Het leven van oudere kinderen verandert, als je ouders niet meer zelfstandig hun ding kunnen doen en niet goed meer voor zichzelf kunnen zorgen. Ook als de thuiszorg te hulp schiet. Je werk gaat wel gewoon verder, je eigen kinderen hebben hun besognes, waar je als ouders deel aan hebt en zo zal het dagelijkse leven wel zijn doorgang vinden. Wat er verandert is de reden en ook de intensiteit van de bezoekjes aan in dit geval mijn moeder. Er zijn meer taken die vervuld moeten worden. De gene die dichtbij woont, is vaker aan de beurt, de ander moet er weer verder voor reizen. En langzaam maar zeker ga je als kind ervaren dat je moedert over je eigen moeder. Aan de ene kant prima, aan de andere kant ook wel weer triest… De kinderen. (Wordt vervolgd, deel 1: vchn.nl)

Jan Anne Schoonhoven, dieerenarts

10 september 2019

 

 

Back to Top