Bel voor een afspraak of spoed 0227 58 12 34

Een attackje zette bij mijn moeder haar korte termijn geheugen enkele jaren geleden stil in de tijd, maar liet wat er al was ongemoeid. Een klein deel van het dagelijkse geheugen, gesetteld in een apart deel van onze hersenen, het deel dat instaat voor het onthouden van negatieve informatie, bleef bij mijn moeder behouden. Van oorsprong een ouder hersengebied, dat er voor moest zorgen dat we als mens wisten te overleven in tijden dat allerlei gevaren elke dag ons naar het leven stonden. Want van iets leuks ga je niet dood, van bedreigingen wel. Daarom herinneren we nog zo goed al die vervelende dingen die we meemaakten en veel minder het gezellige deel van ons bestaan…

Als iemand uit mijn moeders nabije omgeving weggaat op vakantie, moet dat vele malen worden herhaald en blijft dan nog nauwelijks hangen. Het moet daarbij ook dagelijks op schrift (agenda) leesbaar blijven, om het mee te blijven nemen in haar denken. Maar als iemand weggaat door overlijden, hoe bedreigend wil je het hebben, is dat in één moment duidelijk en dat blijft daarna steevast in haar geheugen gegrift. Het onder andere met verdriet, waarschuwingen en angst gevulde geheugen van vroeger, met steeds weer een beetje verdriet erbij…

Mijn moeder woont al die jaren (en nog steeds) thuis. Het zogenaamde ouderlijk huis, waar net niet mijn drie zussen maar ik wel geboren ben. De laatste 11 jaren, die na het overlijden van onze vader, in haar eentje. Ze was altijd al zeer zelfstandig, dus dat ging technisch gesproken prima. In de fase na haar attackje accepteert ze moeilijk de goed bedoelde en ook noodzakelijke helpende hand van haar kinderen en de driedagelijkse thuishulp. Niet de aanwezigheid hoor, die vindt ze reuze gezellig. Maar dat ze wordt geholpen vindt ze onzinnig. ‘Belachelijk’. Dat het één en ander niét gaat… vergeet ze. Over een ander woonplekje in de buurt, dus uit haar huis, valt niet te praten. Het idéé alleen. Met nog geen tien paarden… en eerlijk gezegd…. We respecteren haar wens.

Thuis blijft alles bij het oude. Dat moet ook echt zo! De plaats van de borden en de kopjes, de plaats van het brood en het beleg. Het koffiezetapparaat. De bediening van de verwarmingsthermostaat. De magnetron, hoewel we die door een volledig identiek exemplaar moesten vervangen, toen die met zijn eigen geheugen, hoe te werken, stopte. Ik ben dankbaar voor het feit dat ze nog net op tijd leerde omgaan met een smartphone, nadat eindelijk (met wat hulp), het oude kreng het begaf. Je koopt niet iets nieuws als het oude het nog doet… Mijn moeder. (Wordt vervolgd, eerdere delen: vchn.nl)

Jan Anne Schoonhoven

17 september 2019

 

 

Back to Top