Bel voor een afspraak of spoed 0227 58 12 34

Nu mijn moeder van 89 jaar door het verlies van haar korte termijn geheugen nooit meer iets nieuws kan leren, maar nog net vóór haar attackje leerde omgaan met haar smartphone, blijven behalve langsgaan en de post, ook de contacten op afstand goed intact. Bellen en appen.

Vraag haar niet hoe het koffiezetapparaat werkt. Ze weet het niet. Maar ze zet gewoon zelf koffie. Vraag haar niet hoe de magnetron werkt. Dat kan ze je niet uitleggen. Maar ze warmt er elke dag haar eten mee op. Als we vertrekken en ik meld haar dat ik een appje stuur als we weer thuis zijn, dan fluistert ze dat ik dat maar niet moet doen, omdat ze werkelijk niet zou weten hoe ze die moet openen. Thuisgekomen app ik haar zoals altijd. Ze weet niet meer dat we zijn geweest, maar het duurt hooguit tien seconden, voordat de vinkjes verblauwen en niet zo heel veel langer, voordat er een berichtje terugkomt. Kort. Helder. Duidelijk. En uiteraard zonder spelfouten. De smartphone werkt. Ze weet ook niet dat ze het wel weet, omdat ze dat vergeet. Maar als haar riedel gaat… heb je contact.

Haar zicht is minder geworden. Niet alleen de staar eist zijn tol, dat zou nog te verhelpen zijn. Maar ook haar netvliezen worden gammeler. Echter. Aan haar gehoor mankeert niets. Ze is altijd te goed horend geweest. Ook als dat niet je bedoeling was. Wanneer we als kinderen onderling wat te smoezen hebben, even apart in de keuken als moeder ergens ver weg is in de woonkamer… geeft ze zelf antwoord. Toen we kind waren, was dat goede gehoor al onhandig….

De reden dat ik enkele weken geleden over mijn moeder ben gaan schrijven, is dat het plotseling wat minder gaat met haar. Na een likdoornbehandeling viel de betreffende teen ten prooi aan een infectie. Het antibioticum deed zijn werk, maar ondanks of dankzij die medicatie sloeg daarna de zogenaamde wondroos toe. Eerst vielen de gaten in de huid van haar ene onderbeen. Daarna volgde al snel het andere been. De beschermende drukverbanden geven drukplekken, waardoor de defecten wel lijken te genezen maar tegelijkertijd ook dieper zijn geworden. Het lopen wordt daardoor beperkt.

Ze veranderde in korte tijd van een altijd in beweging zijnde vrouw, die nooit de rust vond om even te zitten, in een gedwongen ‘zitter’. En dat past niet bij haar. En omdat tijdens het lopen, met deze beschadigde benen, de stabiliteit te wensen overlaat, is ze al een paar keer gevallen. Het is een sterke vrouw, maar het wordt er zo niet beter op…

(Wordt ooit vervolgd…)

Jan Anne Schoonhoven, dierenarts

24-09-2019

 

Back to Top